
Dies Quoque (Dies Quoque Angustiae) - Day of Narrow Anguish:
Dies quoque angustiae, maeroris ac tristitiae.[1] Mens aestuans procellis curisque sauciata totis bibit medullis obliviale proclum.[2] Si forte caput sublevo,[3] heu, pro tantis gaudiis tantis inflor suspiriis.[4] Mihi cordis gravitas res ridetur gravis.[5] Momentum intererat, quo se nascentia florum germina comparibus dividerent spatiis.[6] Flammas adjiciunt, hebet animus, vires deficiunt.[7] Nam languescit amor peritque flamma.[8] Nam mea languet anima.[9] Redit et quietis hora,[10] Nec ullum miseris doloris aegri patitur manere sensum[11] Me si manet exitus idem, hic precor inveniat consumptaque tempora poscat.[12] Mors aurem vellens, 'vivite', ait, 'venio'.[13]
[Extracts are taken from Mediaeval Latin Lyrics from Penguin Classics]
Key to Sources:
[1] St Columba: Dies Irae. Pg. 78-79. [2] Prudenius: Hymnus ante somnum (Before Sleep). Pg.52-53 [3] Ms. Of St Augustine at Canterbury. Pg. 168-169. [4] ibid. [5] The Archpoet: Confessio. Pg. 184-185 [6] Ausonius: On Newblown Roses. Pg. 36-37. [7] Ms. Of Benedictbeurn: Nobest, I pray thee. Pg 258-259. [8] Petronius Arbiter. Pg. 24-25 [9] Ms. Of St Augustine at Canterbury. Pg. 168-169. [10] Prudenius: Hymnus ante somnum (Before Sleep). Pg.52-53 [11] ibid. [12] Petronius Arbiter. Pg. 16-17 [13] Appendix Vergiliana (Dancing Girl of Syria). Pg.14-15
It is unfortunate that an English translation cannot be made available here for reasons of copyright which applies to the translation. A translation by Helen Waddell can be obtained by looking up the references on a line-by-line basis in the above-mentioned book.
|